Κήλες του κοιλιακού τοιχώματος

Οι κήλες του κοιλιακού τοιχώματος αποτελούν ένα από τα συχνότερα προβλήματα υγείας του πλυθησμού. Δεν υπάρχει καμία εναλλακτική θεραπεία για τις κήλες παρά μόνο η χειρουργική αντιμετώπιση. Η κήλη απο την στιγμή που εμφανιστεί και δεν αντιμετωπιστεί χειροτερεύει με το χρόνο, μερικές φορές σε σημείο που να χρειάζεται επείγουσα χειρουργική επέμβαση.
Ως κήλη ορίζεται η προβολή ενός ενδοπεριτοναικού οργάνου (συνήθως εντερική έλικα) δια μίας ασθενούς και ευένδοτης περιοχής ή χάσματος των μυών του κοιλιακού τοιχώματος. Η κήλη μπορεί να είναι «ανατάξιμη», δηλαδή να είναι δυνατή η επαναφορά του περιεχομένου στην κοιλιά, οπότε η κήλη εξαφανίζεται παροδικά, ή να είναι «μη ανατάξιμη», δηλαδή το περιεχόμενο δεν επανέρχεται στην κοιλιά. Η ανάταξη της κήλης εξαρτάται από το πόσο πολύ προβάλλει το περιεχόμενο, πόσο στενό είναι το στόμιο εξόδου, τι είναι το περιεχόμενο, πόσο καιρό βρίσκεται εκτός κοιλιάς και πόσο σωστοί είναι οι χειρισμοί ανάταξης. Μια «μη ανατάξιμη» κήλη έχει πιο επείγουσα ένδειξη χειρουργικής αποκατάστασης, λόγω αυξημένου κινδύνου περίσφιξης και νέκρωσης του περιεχομένου. Η «ανατάξιμη» κήλη έχει μικρότερη πιθανότητα επείγοντος χειρουργείου (χωρίς να σημαίνει ότι αλλαγή των τοπικών συνθηκών δεν την μετατρέπει σε «μη ανατάξιμη» ή «περιεσφιγμένη») .
Παράγοντες που οδηγούν στην δημιουργία ή στην επιδείνωση ήδη προυπάρχουσας κήλης, είναι όλοι όσοι δημιουργούν αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης , όπως : εγκυμοσύνη, παχυσαρκία, χρόνιος βήχας, άρση βαρέων αντικειμένων, χρόνια δυσκοιλιότητα, κ.α.
Τύποι κηλών :
Α. Βουβωνοκήλη : απαντάται περίπου στο 3% του ανδρικού πλυθησμού. Σχετίζεται
με την κάθοδο των όρχεων ,απο την εμβρυική ζωη, μέσω του έσω βουβωνικού
πόρου,που παραμένει ευένδοτο σημείο και πρόσφορο για την δημιουργία κηλών.
Λιγότερο συχνές είναι οι λεγόμενες «ευθείες βουβωνοκήλες» όπου κάποιο ενδοκοιλιακό όργανο προβάλλει από σημείο κοντά στο έσω στόμιο αλλά όχι δια αυτού (βλ. διεγχειρητική εικόνα παρακάτω). Είναι όλες επίκτητες κήλες και συνήθως συμβαίνουν μετά τα 40 χρόνια λόγω εξασθένησης με την ηλικία ή λόγω τραυματισμού.
Β.Ομφαλοκήλη : Άλλο ένα ευένδοτο σημείο του κοιλιακού τοιχώματος που σχετίζεται με την εμβρυική ζωη. Παρουσιάζουν υψηλό ποσοστό περισφίξεων.
Γ. Μετεγχειρητική Κήλη : εμφανίζεται επί ή πέριξ παλαιών χειρουργικών τομών . Συνήθως σε χειρουργικά τράυματα με επιπλοκές (π.χ διαπύηση) ή σ ‘ ασθενείς με κακό υπόστρωμα (συστηματική λοίμωξη, καρκίνος, υποσιτίσμος, κ.α)
Δ. Επιγαστρική Κήλη : Συχνότερη στους άνδρες και σε ηλικία πέριξ των 30, συμβαίνει συνήθως λόγω δημιουργίας χασμάτων στην λευκή γραμμή ( ο συνδετικός ιστός μεταξύ των ορθών κοιλιακών μυών)
Ε. Μηροκήλη : Συνηθέστερη σε γυναίκες ,ιδιαίτερα μεγάλης ηλικίας. Δημιουργείται στην ευένδοτη περιοχή εσωτερικά της μηριαίας φλέβας.
Συμπτώματα : Το συνηθέστερο και κύριο σύμπτωμα στις ανατασσoμενες κήλες είναι ένα » φούσκωμα» στη περιοχή το οποίο μεγαλώνει όταν το άτομο στέκεται όρθιο, σφίγγεται, ασκείται και μικραίνει ή και εξαφανίζεται στη ηρεμία. Η κήλη είναι δυνατόν να προκαλέσει έντονο ή ήπιο πόνο που επιδεινώνεται όταν σηκώνουμε βάρη, ή αυξάνουμε την ενδοκοιλιακή πίεση με κάποιον τρόπο. Ενίοτε έχουμε πόνο και με τις κινήσεις του εντέρου.
Στην περίπτωση που η κήλη έχει περισφιχθεί, αρχικά, το εν λόγω » φούσκωμα» γίνεται σκληρό και επώδυνο , εν συνεχεία ο πόνος γίνεται διάχυτος στην κοιλιά , παρουσιάζεται πυρετός και αν το περιεχόμενο του κηλικού σάκκου είναι εντερικές έλικες, τότε έχουμε σημεία απόφραξης του εντέρου (ειλεό), εμέτους, αναστολή αερίων ακόμα και shock. Αν εμφανίσετε καποια από τα σημεία αυτά αναζητείστε επειγόντως χειρουργική βοήθεια, είναι πολύ σημαντική η άμεση χειρουργική επέμβαση ώστε να διαφυλαχθεί η βιωσιμώτητα του περισφιχθέντος εντέρου.
Αντιμετώπιση : Η χειρουργική είναι η μόνη ενδεδειγμένη αντιμετώπιση της κήλης, γιατί με καμιά άλλη μέθοδο δεν μπορεί να αποκατασταθεί το χάσμα από το οποίο προβάλλει η κήλη. Πλέον έχει εγκαταλειφθεί η παλιά μέθοδος της συρραφής υπό τάση των τοιχωμάτων (π.χ Bassini), η οποια παρουσίαζε και μεγάλο ποσοστό υποτροπών, και εφαρμόζεται η tension free technique ( τεχνική χωρίς τάση) με την τοποθέτηση συνθετικού πλέγματος ,το οποίο δημιουργεί τοίχωμα καλύτερο απο αυτο του ασθενούς, παρουσιάζει σχεδόν μηδενικές υποτροπές , ελάχιστο μετεγχειρητικό πόνο και γρήγορη επάνοδο στις δραστηριότητες. Η αντιμετώπιση των ευμεγεθών ομφαλοκηλών και μετεγχειρητικών κηλών γίνεται σχεδόν αποκλειστικά λαπαροσκοπικά.
Μετεγχειρητικά χρειάζεται λιγότερο από μία εβδομάδα ανάπαυσης στο σπίτι χωρίς έντονη εργασία, αλλά κανονική κινητικότητα. Κατόπιν, αν ο ασθενής το επιθυμεί, επιστρέφει στη δουλειά του κανονικά χωρίς να σηκώνει βάρη ή να κάνει βαριά εργασία. Ελαφρά βάρη και γυμναστική είναι δεκτά μετά τις 40 ημέρες, ενώ σε έξι μήνες η ποιότητα του κοιλιακού τοιχώματος είναι καλύτερη από ό,τι πριν την επέμβαση.